اینک این منم

با چشمهای روشن خود

مهربان و صاف

همچون کبوتر حرم اینجا نشسته است....

ای آدمی ...سلام

(سلامش نمیکنم.)

از عشق آمدم ....نفس خویش تازه کن.

تکرار میشوی و.... نمی خواندت کسی .

(حاشا ...

نظر به چهره رامش نمیکنم.)

 لحن خداست عشق ...

تنهایی آفتی است به ایمان مرد حق

سیب آسمانی است .

گندم فریب نیست ...

دلدادگی به هر چه که زیبا ... خدایی است .

(حتی نظر به لحن کلامش نمی کنم.)

شیطان پریده است ز قاب خیال من ...

آسوده ام به خلوت خود

مینویسمش...

با یک پرسفید کبوتر

نوشته را

(تا نیمه اش رسیده..... تمامش نمیکنم.)

کدام روی این سکه بودی.... خدا!!