اینک این منم

دارم از شهری که در آن هستم، میروم . مثل آنروزی که خیال کردم برای همیشه رفته ام و بازگشتم  تا تصویر مغشوشش را در ذهنم دوباره بسازم و اینبار به آن دل ببازم . جالب است که هویت کجایی بودن من هم ،سرنوشتی مثل چرایی بودنم پیدا کرده است. در اودیسه شهر به شهر شدن ، از هر جا چیزی بر وجودم ماند و در هرشهر حسی را جا گذاشتم. شش بار شهر به شهر شدنم ،مرا یاد خان هفتم میاندازد. از تولد بر گشته ام به تولد...! و حالا قرار است از شهری که اولین بار در آن سایۀ خورشید را دیدم که نور بود و ناب بود و مثل شراب معروفش سر مستم کرده بود از وجود ، خان هفتم را انتظار بکشم .

از زادگاهی که امروز به آن برمیگردم شاید غیر از یک کودکی مغشوش ، حس بر شانۀ مادر به تظاهرات رفتن و ...چیزی به یادگار نیاوردم ...

اما از خان دوم، سنگی به یادگار برداشتم که تفکرم را جسمیت میداد و انگار که باید لامسه را به یاری میگرفتم تا کوچه های تنگش را به خاطر بیاورم و شیطنت هایم را ، آنگاه که دنبال بچه گربه ها روی دیوار خانه همسایه راه میرفتم و لیلا و شقایق و آناهیتا و محمد را که الان مرده است و نمیدانم چرا هنوز هر وقت با فرزندم بازی میکنم بیادش میاورم که شیطان بودو هیچ چیزی را جدی نمیگرفت و چشمهایش سبز بود و همینطور در گیر و دار جدی نگرفتن زندگی، جان داد . دستگاه فالوده سازی آقای مقیم و من که با چشمهای گشاده میایستادم و به رشته های آویزان شده چشم میدوختم و طعم فالوده ها که ترش و شیرین بود و من آبلیموییش را دوست داشتم. حیف که عنان زندگی در دست کودکان نیست و اگرنه من در همان لحظه در همان خانه متوقف میشدم و هی گل میچیدم و روی تشک های پهن شده در حیاط طعم خوش آفتاب را میچشیدم و هرگز بزرگ نمیشدم .

خان سوم و شهر سوم اما، برای من دوران تلاطم و تغییر ...آویختن از طناب سست بلوغ، بر شاخه های خشکیدۀ تفکر مردمی که تو را مثل خمیر میورزند تا به تنور عرف خود بچسبانند. دوران ارشاد و شعر و حسی که از درون ،چون یک زایمان سخت و نابهنگام قلب مرا میشکافت و من آنقدر بی تجربه ، آنقدر متلاطم ، آنقدر جسور ...چادرم را تنگ میگرفتم و در کوچه های داغ، سوزش پایی را تجربه میکردم که نازکی پاپوشش را در نمیافت. بلند بالا و لاغر اندام و رنگپریده مثل نو نهالی که در برابر عصیان باد و ظلم آفتاب همچنان به تنعم باران می اندیشد. خانه مان، اما بزرگ بود و قدیمی بود و باغچه های بزرگش جان میداد برای گم شدن و در خود فرو رفتن و حوضش برای جدل با مادر که همیشه از سرما خوردن ما پس از آب تنی میترسید و پنجره هایش که رو به باغچه ها باز میشد و من همیشه در آستان پنجره مفتون ترکهای انار مینشستم ، دستم اما" فوارۀ خواهش "نمیشد.

خان چهارم ،خانه ماند ،من رفتم .( رفتن اما وقتی که در آن مکان باشی فعل خوبی برای صرف کردن نیست.) آنقدر سریع ورق خورده بودم که مدهوش ماندم تا زمانه به هوشم بیاورد. هنوز مسئله های مکانیک و سیالات را خواب میدیدم که پرت شدم به لواتور اسکاپولا که بالابرندۀ کتف است و آدنوزین تری فسفات که حمال انرژی است و جسد که ما برای دست زدن به آن به قانون بقا میاندیشیدیم و پله های آزمایشگاه قارچ و انگل، که زیاد بود و من همیشه به این میاندیشیدم که کارگران ساختن یک طبقه را فراموش کرده اند.خانه های دانشجویی ومن که خانه ام بوی خانه میداد ، بچه ها به بوی قرمه سبزی راه آن را پیدا میکردند و تفریحمان بود که بخوریم و بعد کله استادانمان را بار بگذاریم ،گاهی هم اگر برف راه گم میکرد و بر این شهر میبارید در خیابانهایش لیز بخوریم و مردم را بخندانیم ،گاهی هم روی پشت بام خانه دانشجویی مان زوزه بکشیم و صدای گله سگهایی را که از کوچه ها عبور میکردند در بیاوریم .در لابلای شبها و روزهای کشیک ، خستگی شبها و ملامت روز ، شهری که روزش را به کسالت ( برداشت من از آن ) و شبش را به شکار اختصاص داده بود عطش سرودنم را از یاد بردم. عشق مرا به خان پنجم پرواز داد .  

خان پنجم خان شهر شلوغ، ادای زندگی در آوردن ، پنج صبح بیدارشدن، تا از غرب تاریکی برسی به شرق گرگ ومیش بیمارستان ریۀ دار آباد که احساست را همراه بیماران مسلول آن سرفه کنی و بعد شبت را در اتاقی بگذرانی که همه اش سفید بود، تختش و ملافه هایش و کف پوشش و پنجره اش و درش و دستگیره اش و خواب ببینی که مرده ای و نور میبارد از قبرت ...اما زنده باشی و سرسخت . در پناه دستان نجیب همسری،  زندگی بگذرانی آنقدر که میتوان خوش بود و بعد دستانت شکل گاهواره شوند و لبهایت بر چهره معصومی ،طعم بوسه بگیرند ، معجزه ای را به دنیا بیاوری که خوابش را بهار، میبیند. مادری ، آنقدر عمیق بود که هنوز در لابلای مرجانهایش، دنبال صدفهای گم شده ای میگردم که نابترین مروارید احساسم در آن رشد میکند و بزرگ میشود. مادری آنقدر بلند که هنوز در چمنزار دامنه اش غلت میزنم و به شوق خندۀ مستانه ای، سرمست میشوم و خواب قله میبینم.

خان ششم، برگشتم به همان شهری که روزی برایم کسالت و شکار بود و امروز عزیز ترین خاطراتم را ...آرامترین روزهای این چند سال را ...از آن به یادگار میبرم . دوستانی را درخاطرم نشانده ام به مهمانی ابدی ...صاحبخانگی ذهنم . آنقدر با این شهر و مردمش خو گرفته ام که خودم را اینجایی، تصور میکنم و خیال میکردم که میمانم و عزیزانم  که مژده از آنهاست را زندگی میکنم ...